Μήνας Euro ο Ιούνιος (πώς θα έβγαζε η ΝΕΤ τα έξοδα της Eurovision άλλωστε?:P) και χθες ήταν η πρώτη μεγάλη βραδιά για τη χώρα μας και την εθνική μας ομάδα! Οι καφετέριες έτριβαν τα χέρια τους, οι Έλληνες φίλαθλοι μετρούσαν τα ψιλά που είχαν στις τσέπες τους για να δούνε αν θα φτάσουν για μία μπύρα έξω και βγήκαν γεμάτοι ενθουσιασμό και χαρά για να παρακολουθήσουν τη μεγάλη (και απίστευτα κερδοφόρα) διοργάνωση!
Όλα καλά, αραλίκι, χαβαλές και φυσικά αγωνία. Επίσης οι περισσότεροι νομίζαμε πως η NET μας έδειχνε μαγνητοσκοπημένο αγώνα του 2004, αφού ο Χαριστέας πέρασε και τρεις παίκτες (όχι δε λέω ψεματα:P), ολοκληρώνοντας κιόλας τη φάση Ίσως οι προσπάθειες του Άγγελου να ήταν ένα από τα λίγα θετικά της ομάδας μας που είδαμε εχθές! Η αλήθεια βέβαια είναι πως με τις βίζιτες των Σουηδών στην περιοχή μας τα είχαμε κάνει πάνω μας αλλά ας μη το σχολιάσουμε περισσότερο!
Τελειώνει το πρώτο ημίχρονο, και πάμε να τσιμπήσουμε κανα σουβλάκι γεμάτοι ενθουσιασμό αφού κάναμε την Ευρώπη για μια ακόμη χρονιά να σιχαθεί το ποδόσφαιρο με τις παράλληλες πάσες στην άμυνά μας (πρέπει να αγοράσω τα copyrights αυτής της φράσης από κάποιον μου φαίνεται) 
.
Αφού φάγαμε σε μισό λεπτό το σουβλάκι γυρίσαμε ήρεμα ήρεμα με τεράστια ανυπομονησία στον καναπέ της καφετέριας και μόλις είδαμε την αλλαγή του Ρεχάγκελ στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου ανακαλύψαμε για μια ακόμη φορά πως όλοι μέσα μας έχουμε έμφυτο το προπονητικό ταλέντο. Α ρε Όττο. Όταν φύγεις θα έχεις 10.000.000 υποψήφιους για τη θέση σου, ποιος στη χάρη του Γκαγκάτση!
Μετά συνεχίσαμε να βρίζουμε (κλασικά) όσους παίκτες έκαναν λάθη με πρώτο και καλύτερο τον Καραγκούνη που είχε ακούσει της χρονιάς του. Ξεχάσαμε δυστυχώς πως το 2004 δεν ακουγόταν τίποτα!
Μόλις μπήκε το γκολ όμως μου πέσαν τα μαλλιά (και δεν ήταν από το ζελέ).
Ο Νικοπολίδης τα άκουσε για ένα σουτ που καρφώθηκε εκεί που γ@μιούνται οι αράχνες και ήταν άπιαστο! Αλλά είπαμε. Είμαστε όλοι κόουτς και άσοι στις πάσες,σουτ,αποκρούσεις κτλ! Χαλλλλαρά ρε αδέρφια, τι να κάνουμε?
Για το δεύτερο γκολ δε χρειάζεται να μιλήσω. Στην απόκρουση του Νικοπολίδη (στην αρχή της φάσης) έπεσαν χειροκροτήματα και μετά στο γκολ έπεσαν… βρισίδια! Παρεπιμπτόντως οι διαιτητές πρέπε να έχουν πρόβλημα μα τα σφυρίγματα εντός περιοχής (βλέπε χθες δεύτερο γκολ—δεν υπήρχε φάουλ? και το πρώτο γκολ της Ιταλίας που άκουσα πως δεν ήταν τελικά offside αλλά δεν άκουσα να αναφέρουν το γιατί).
Η συνέχεια γνωστή! Τελειώνει το ματς, ρίχνουμε τέσσερα πέντε μπινελίκια ακόμη έτσι για το καλό και φεύγουμε μουτρωμένοι και με το μυαλό στο που θα βρούμε κανα φράγκο να βγούμε και το Σάββατο (καταραμένε Αλογοσκούφη:P).
Πέρα από την πλάκα όμως, δεν πιστεύω πως χρειάζεται και τόση πόρωση, να το παίρνουμε και κατάκαρδα! Σίγουρα αυτό που πετύχαμε ήταν απίστευτο και τεράστιο, όμως δε γίναμε σε μια μέρα Βραζιλία ώστε να είμαστε αήττητοι και αλάνθαστοι! Και επιτέλους ας κρατήσουμε μια συγκεκριμένη στάση. Δεν μπορούμε τους ανθρώπους που θαυμάζαμε το 2004 να τους βρίζουμε τώρα. Γιατί όχι τίποτ’ άλλο αλλά θα βγάλουμε και αληθινό των Ρεχάγκελ που μας χαρακτήρισε ανθρώπους των άκρων:P!
Πάντως, υπομονή αδέρφια, έχουμε άλλα δύο παιχνίδια και τα πάντα μπορούν να συμβούν, ποδόσφαιρο είναι και η μπάλα γυρίζει.
Άντε και το Σάββατο είναι κοντά!
